Skip to content

Glukokortykoidowa regulacja fosforylacji tyrozyny przez receptor i substrat IRS-1 w szczurzym mięśniu szkieletowym in vivo.

3 miesiące ago

143 words

Aby przetestować hipotezę, że insulinooporność indukowana przez glukokortykoidy może wynikać z nieprawidłowości w sygnalizacji receptora insuliny, zbadaliśmy wpływ glukokortykoidów na in vivo fosforylację tyrozyny receptora insuliny i substratu receptora insuliny IRS-1 w szczurzym mięśniu szkieletowym. Samce szczurów Sprague-Dawley leczono kortyzonem (100 mg / kg przez 5 dni) i porównano z kontrolami parzystymi. Leczenie szczurów kortyzonem powodowało hiperglikemię i hiperinsulinemię. Znieczulone zwierzęta wstrzyknięto 10 U / kg insuliny przez nakłucie serca, a po 2 minutach mięśnie tylnej kończyny krótkiej zamrożono i homogenizowano w SDS. Fosforylację białka tyrozyny badano przez immunoblotting z przeciwciałem fosfotyrozyny. Receptory insulinowe i substrat IRS-1 zostały zidentyfikowane i określone ilościowo za pomocą swoistych przeciwciał. Leczenie kortyzonem zwiększyło ilość białka receptora insuliny o 36%, ale zmniejszyło całkowity poziom fosforylacji receptora tyrozynowego (69 +/- 4% kontroli, P <0,05). Obniżony poziom fosforylacji receptorów tłumaczy się zmniejszoną liczbą receptorów zawierających fosforylowane reszty tyrozyny (64,6 +/- 5% kontroli, P <0,05). Nadmiar glukokortykoidu zmniejszył zawartość IRS-1 mięśni szkieletowych o 50%, ale nie zmienił znacząco całkowitego poziomu fosforylacji tyrozyny IRS-1. Pozorny M (r) IRS-1 zmniejszył się o około 10 kD. Leczenie fosfatazą białkową-2A zmniejszyło IRS-1 M (r) pod kontrolą, ale nie w mięsie leczonym glukokortykoidami, co wskazuje, że niższe M (r) prawdopodobnie wynika z niższej zawartości fosfoseryny i / lub fosfotrreoniny. W celu zbadania roli hiperinsulinemii w odpowiedzi na glukokortykoid, szczurom uczyniono niedobór insuliny streptozotocyną (100 mg / kg, ip). Kolejne leczenie kortyzonem przez 5 dni nie miało wpływu na poziom insuliny, fosforylację tyrozyny receptorów insuliny lub IRS-1, lub M (r) IRS-1. Podsumowując, mięsień szkieletowy leczony glukokortykoidami charakteryzuje się: (a) zmniejszoną całkowitą fosforylacją tyrozyny receptorów insuliny w wyniku zmniejszenia puli receptorów przechodzących fosforylację tyrozyny; (b) zmniejszoną zawartość IRS-1 i zmniejszoną fosforylację seryny i / lub treoniny IRS-1. Hiperinsulinemia wywoływana przez glukokortykoidy wydaje się mieć zasadnicze znaczenie dla rozwoju tych zmian [podobne: opokan ulotka, bataty wartości odżywcze, skurcze przepowiadajace ]

0 thoughts on “Glukokortykoidowa regulacja fosforylacji tyrozyny przez receptor i substrat IRS-1 w szczurzym mięśniu szkieletowym in vivo.”