Skip to content

barszcz sosnowskiego edu ad 5

2 tygodnie ago

476 words

Pacjenci z odpowiednimi zrzuceniami najprawdopodobniej mieli mniej niż 31 lat lub więcej niż 55 lat (ryc. 2). W grupie 10 pacjentów, u których wykonano odpowiednie wyładowania po wszczepieniu defibrylatorów do prewencji pierwotnej, kliniczne przyczyny wszczepienia były następujące: omdlenie niezwiązane z utrzymującym się częstoskurczem komorowym lub zaburzeniem hemodynamicznym u 5 pacjentów (omdlenie przy wysiłku u 2 iu pacjentów w 3) , z nawracającymi omdleniami w 2 z 5), z których każda z indukowalnym częstoskurczem komorowym lub fibrylizacją w badaniu elektrofizjologicznym; niewydolny częstoskurcz komorowy w 2; masywny przerost lewej komory w 2; i rodzinną historię nagłej śmierci w 1, z indukowalnymi komorowymi zaburzeniami rytmu u pacjenta. Jednak 5 pacjentów z omdleniem stanowiło jedynie 12 procent z 41 pacjentów, u których omdlenie było głównym uzasadnieniem profilaktycznej implantacji defibrylatora.
W chwili wszczepienia 26 z 29 pacjentów z odpowiednimi wyładowaniami było bezobjawowych lub miało łagodne ograniczenie czynnościowe (New York Heart Association – klasa I lub II), a 3 miało ciężkie objawy (klasa III). Informacja o aktywności w czasie pierwszego właściwego wyładowania była dostępna dla 28 pacjentów; 25 osiadło, śpi lub zajmuje się łagodną aktywnością fizyczną (np. Chodzenie lub jedzenie), a 3 wykonuje czynności wymagające wysiłku fizycznego. Tylko 3 z 29 pacjentów (10 procent) miało niedrożność odpływu lewej komory (tj. Gradient o wartości co najmniej 30 mm Hg). W momencie wszczepienia rytm serca był prawidłową sinusją u wszystkich pacjentów, ale u trzech wystąpiła migotanie przedsionków.
Piętnastu z 29 pacjentów z odpowiednimi zrzutami (52 procent) otrzymało leki antyarytmiczne (11 otrzymało amiodaron, 4 sotalol i 2 dizopramidy, samodzielnie lub w połączeniu) po wszczepieniu, w porównaniu z 21 z 99 pacjentów (21 procent) z nieodpowiednimi zrzutami lub brak.
Rysunek 3. Rycina 3. Odstęp pomiędzy wszczepieniem defibrylatora a pierwszym prawidłowym rozładowaniem u 29 pacjentów. Przerwa między wszczepieniem defibrylatora a początkowym właściwym wyładowaniem28 wynosiła od 2 tygodni do 9 lat (średnia, 23 miesiące) (ryc. 3). Interwał wynosił cztery lub więcej lat u sześciu pacjentów. Odwrotnie, 12 pacjentów miało wstępne właściwe wyładowanie krócej niż sześć miesięcy po wszczepieniu; u 9 z tych 12 pacjentów wystąpił co najmniej jeden dodatkowy wypływ (ponad rok później u 6 pacjentów).
Wysokość wypłat
Ryc. 4. Ryc. 4. Oszacowane skumulowane szybkości pierwszych odpowiednich zrzutów, obliczone osobno dla 85 pacjentów z defibrylatorami do prewencji pierwotnej i 43 pacjentów z defibrylatorami do prewencji wtórnej. Średni okres obserwacji wynoszący 3,1 roku po implantacji wynosił 7 procent rocznie. W grupie 43 pacjentów z defibrylatorami wszczepionymi w profilaktyce wtórnej, wskaźnik odpowiednich zrzutów wynosił 11 procent rocznie (średni okres obserwacji 4,0 roku). W grupie 85 pacjentów z implantowanymi urządzeniami do prewencji pierwotnej szacowana częstość odpowiednich zrzutów wynosiła 5 procent rocznie (średni okres obserwacji, 2,6 roku)
[hasła pokrewne: mikroangiopatia zakrzepowa, lamiwudyna, pompa krążeniowa ]
[przypisy: candidia, chłoniak rokowania, chłoniak złośliwy ]